Η συγκλονιστική περιγραφή του Αριστοτέλη Σαρρηκώστα για την εκτέλεση των 200 αγωνιστών στην Καισαριανή από τους Ναζί ( βίντεο

Ο φωτογράφος Αριστοτέλης Σαρρηκώστας, που βρέθηκε στην Καισαριανή την Πρωτομαγιά του 1944 ως παιδί της Κατοχής, περιγράφει στην εκπομπή «Συνδέσεις» του ΕΡΤnews, με συγκλονιστική καθαρότητα όσα έζησε εκείνο το πρωινό, φωτίζοντας μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Ο ίδιος θυμάται πως εκείνα τα χρόνια η πείνα ήταν καθημερινή πραγματικότητα στην Καισαριανή και γενικότερα στην κατεχόμενη Αθήνα. Όπως λέει χαρακτηριστικά «ήταν και παραμένει ένα πολύ άσχημο βίωμα». Οι εικόνες ανθρώπων που πέθαιναν στους δρόμους και μεταφέρονταν με καρότσια του Δήμου σε ομαδικούς τάφους στο κοιμητήριο της περιοχής έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στη μνήμη του.
Μέσα σε αυτή τη σκληρή καθημερινότητα, ο Ερυθρός Σταυρός αποτελούσε για πολλά παιδιά της εποχής μια από τις λίγες ανάσες επιβίωσης. Ο Σαρρηκώστας θυμάται πως πήγαινε καθημερινά στο σχολείο Ελευθέριος Βενιζέλος μαζί με τα ξαδέλφια του, όπου τους πρόσφεραν γάλα σε σκόνη, σούπες από όσπρια και ένα κομμάτι ψωμί για το απόγευμα. «Βεβαίως ψάχναμε με το μικροσκόπιο να βρούμε κάποιο φασόλι, αλλά ήταν μια σούπα που μας κρατούσε» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Η Πρωτομαγιά του 1944 όμως έμελλε να χαραχτεί βαθιά στη μνήμη του. Καθώς ανηφόριζε τη λεωφόρο Βασιλέως Κωνσταντίνου, κοντά στην εκκλησία της Παναγίας, είδε καμιόνια γεμάτα ανθρώπους που τραγουδούσαν. «Γύρω στα δέκα δώδεκα καμιόνια φορτωμένα με ανθρώπους άγνωστους σε εμάς, οι οποίοι τραγουδούσαν και οι τελευταίοι έψαλλαν τον εθνικό ύμνο» θυμάται.

Οι εικόνες αυτές, όπως λέει, τότε δεν είχαν ακόμη νόημα για τα παιδιά που τις έβλεπαν, όμως σήμερα γνωρίζει πως επρόκειτο για κρατούμενους που οδηγούνταν προς εκτέλεση στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. «Δεν είχαμε ιδέα ποιοι ήταν και πού τους πήγαιναν, αλλά όταν πέρασαν προς το Σκοπευτήριο άρχισα να βάζω ιδέες στο μυαλό μου» σημειώνει.

Λίγη ώρα αργότερα, ο Ερυθρός Σταυρός τούς έστειλε πρόωρα στα σπίτια τους, προκειμένου να αποφευχθούν πιθανά επεισόδια. Οι δρόμοι όμως ήταν ήδη γεμάτοι γερμανικές δυνάμεις κατοχής, που είχαν αποκλείσει την περιοχή. Στην επιστροφή, τα ίδια καμιόνια εμφανίστηκαν ξανά, αυτή τη φορά κατεβαίνοντας από την κατεύθυνση του Σκοπευτηρίου. Εκεί, ο κ. Σαρρηκώστας είδε κάτι που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεχάσει. «Πίσω από κάθε καμιόνι έσταζε αίμα, σταγόνες αίμα» λέει, περιγράφοντας τη στιγμή που συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί.

Όταν επέστρεψε στο σπίτι και μίλησε στη μητέρα του, εκείνη τον πήρε στην αγκαλιά της λέγοντάς του πως δεν έπρεπε να δει τέτοιες εικόνες. Ωστόσο, όπως εξηγεί ο ίδιος, οι σκηνές αυτές έγιναν κομμάτι της μνήμης του για πάντα.

Αναφερόμενος στους εκτελεσθέντες της 1ης Μαΐου, σημειώνει πως ήταν 200 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ο Ναπολέων Χατζηδάκης, διερμηνέας στις φυλακές του Χαϊδαρίου, ο οποίος αρνήθηκε να σωθεί όταν του προτάθηκε να αντικατασταθεί. «Δεν θα σβήσω το όνομά μου, θα στηθώ κι εγώ» είχε πει, επιλέγοντας να σταθεί δίπλα στους υπόλοιπους μελλοθάνατους.

Κλείνοντας τη μαρτυρία του, ο Σαρρηκώστας υπογραμμίζει το διαχρονικό μήνυμα εκείνης της θυσίας, σημειώνοντας πως «η ελευθερία δεν χαρίζεται, κατακτιέται ακόμα και με το τίμημα της ζωής μας».

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο Bigpost.gr

Ακολουθήστε το Bigpost.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις